خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگار من چو اندر من نظر کردهمه احوال من بر من دگر کرد
۲
بپرسش درد جانم را دوا دادبخنده زهر عیشم را شکر کرد
۳
ز راه دید ناگه در درونمدرآمد نور و ظلمت را بدر کرد
۴
بشب چون خانه گشتم روشن از شمعکه چون خورشیدم از روزن نظر کرد
صفحهٔ ۱ از ۴