خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که ازلب شیرین تو دهان خوش کردببوسه تودل خویشتن چو جان خوش کرد
۲
سزد که وقت مرا خوش کنی بدان رخ خوبکه گل بر وی نکو وقت بلبلان خوش کرد
۳
دهان غنچه لب و روی چون گلستانتبهاروار چوگل سربسر جهان خوش کرد
۴
اگرچه وصل تو مأمول ما بود لیکنچو غافلان بامل دل نمی توان خوش کرد
صفحهٔ ۱ از ۴