خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخاک کوی توبوی هوا معطر شدز نور روی تو شب همچو مه منور شد
۲
چو عشق تو بزمین زآسمان فرود آمدزمین زشادی آن تا بآسمان برشد
۳
بیمن عشق تو دیدم که روح پاک چوطفلمسیح وار بگهواره در سخن ور شد
۴
نشد رسیده کسی کو بعشق تو نرسیدکه بی صدف نتوانست قطره گوهر شد
صفحهٔ ۱ از ۴