خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که یک شکر از آن پسته دهان بستانداز لبش کام دل وقوت روان بستاند
۲
زآن شهیدان که بشمشیر غمش کشته شدندملک الموت نیارست که جان بستاند
۳
هر کجا پسته تنگش شکر افشانی کردبنده چون دست ندارد بدهان بستاند
۴
دست لطفش بدهدهر چه بخواهی لیکنچشم مستش دل صاحبنظران بستاند
صفحهٔ ۱ از ۴