خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مه و خورشید اگرچه رخ نیکو دارندپیش آن روی نکو صورت بر دیوارند
۲
گل رخسار ترا میوه جمال و حسنستوین نکویان همه بی میوه چو اسپیدارند
۳
آیت محکم این سوره تویی و دگرانچون حروفند و ندانم که چه معنی دارند
۴
حلقه زلف ترا هست بسی دل دربندبهر زنجیر تو دیوانه چومن بسیارند
صفحهٔ ۱ از ۴