خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم عشق تو مقبلان را بودچنین درد صاحب دلان را بود
۲
تن از خوردن غم گدازش گرفتچنین لقمه یی قوت جان را بود
۳
غم جان فزایت غذای دلستتن اشکمی آب ونان را بود
۴
چو خورشید سوی زمین ننگرداگر چون تو مه آسمان را بود
صفحهٔ ۱ از ۳