خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر او مراست هرچه بخواهم مرا بودملکی بدین صفت چو منی راکجا بود
۲
با فقر وفاقه هیچ حسد نیست بر توامگو هردو کون از آن تو واو مرا بود
۳
در ملک آن فقیر که باشد غنی بعشقمسکین شمر توانگر وسلطان گدا بود
۴
باآب دیده زآتش شوقش بگور شوتا خاک تیره را ز روانت صفا بود
صفحهٔ ۱ از ۳