خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوشم اسباب عیش نیکو بودخلوتم با نگار دلجو بود
۲
اندران خلوت بهشت آیینغیر من هرچه بود نیکو بود
۳
با دلارام من مرا تا روزسینه بر سینه روی بر رو بود
۴
سخنش چاشنی شکر داشتدهنش پسته سخن گو بود
صفحهٔ ۱ از ۳