خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر جمله شهر صورت و روی نکو بودکو صورتی که این همه معنی درو بود
۲
خرم دل بهشتی و خوش عالمی بهشتگر در بهشت حور باین رنگ و بو بود
۳
در سجده گاه بندگی تو چو آسمانپیش تو بر زمین نهد آن را که رو بود
۴
آن کو بر آستانه کویت مقیم نیستچون کلب دربدر چو گدا کو بکو بود
صفحهٔ ۱ از ۳