خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شدبخنده شکر بار پسته دهنششد آب لطف روان از لب چه ذقنش
۲
ازآنش آب دهن چون جلاب شیرینستکه هست همچو شکر مغز پسته دهنش
۳
گشاده شست جفا ابروی کمان شکلشکشیده تیر مژه نرگس سپه شکنش
۴
کمان ابروی او تیر غمزه یی نزندکه دل نگیرد همچون هدف بخویشتنش
صفحهٔ ۱ از ۳