خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ازآن موسم کز وگرددجهان را وقت خوشو زگل ولاله شود پیر وجوان را وقت خوش
۲
عامیان را وقت خوش (چون) شاهد گل رخ نمودروی بنما تا شود مر عاشقان را وقت خوش
۳
از سرود ورود اگر خوش دل شوند اصحاب لهوجز بیادت کی شود صاحب دلان را وقت خوش
۴
ورچه مرغ اندر قفس خوش نبود ازدیدار تودر تن همچون قفس شد مرغ جان را وقت خوش
صفحهٔ ۱ از ۳