خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بت پسته دهن وقت تو چون نامت خوشعیش تلخ من ازآن چشم چو بادامت خوش
۲
بگل روی خود ایام مرا خوش کردیباد چون موسم گل جمله ایامت خوش
۳
می کنم ناله زعشق تو چو بلبل که مراهمچو اندام گل آمد گل اندامت خوش
۴
با رهی گربکنی سرکشی و نازت خوبدر سماع ار بروی جنبش وآرامت خوش
صفحهٔ ۱ از ۳