خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بدان خوش پسر رسد دستمبلب چون شکر رسد دستم
۲
ازوی انصاف خویشتن روزیبستانم اگر رسد دستم
۳
دور چون آسمان کنم شب و روزتا بماه و بخور رسد دستم
۴
نردبانی بباید از زر ساختتا برآن سیم بر رسددستم
صفحهٔ ۱ از ۳