خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می سزد گر جان دهم چون دلستانی یافتمبگذرم از خارها چون گلستانی یافتم
۲
خنده همچون گل زنم چون نوبهارم دست دادناله چون بلبل کنم چون بوستانی یافتم
۳
بی زبانم بعد ازین چون دوست را بشناختمبی نشانم بعد ازین کز وی نشانی یافتم
۴
گرد کوی این تمنا بس که گردیدم بسربخت در بگشاد و ناگه آستانی یافتم
صفحهٔ ۱ از ۳