خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز بر لوح ضمیر از وصف روی دلبرمنقش معنی می نگارد خاطر صورت گرم
۲
ای بگرد کوی تو جان همچو حاجی در طوافدر پناه عشق تو دل همچو کعبه در حرم
۳
گر ببالای تو ای عالی بتورایات حسنیک علم باشد مرا عالم بگیرد لشکرم
۴
ور چو عشاق تو کندر ره ز سر سازند پاییک قدم باشد مرا از هر دو عالم بگذرم
صفحهٔ ۱ از ۳