خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن توانگر بمعالی که منش درویشمکنه وصفش نه چنانست که می اندیشم
۲
گِل من ، مایه ز خاک سر کویش داردبگهر محتشمم گرچه بزر درویشم
۳
من چو در دل ننشاندم به جز او چیزی رادوست برخاست وبنشاند بجای خویشم
۴
هرچه آن دشمن من بود چو افکندم پساندرین راه جزآن دوست نیامد پیشم
صفحهٔ ۱ از ۳