خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ایمن آفتاب رخت از زوال حسنحسن جمال روی تو گشته جمال حسن
۲
پیش رخت که بدر تمامست در جمالخورشید ناقص آمده با آن کمال حسن
۳
گویی زکات خواه نصاب جمال تستهر محتشم که هست توانگر بمال حسن
۴
گر پرتوی ز روی تو بر عالم اوفتدآفاق بعد از آن نکند احتمال حسن
صفحهٔ ۱ از ۳