خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شکرلب نظری سوی من مسکین کنترک یک بوسه بگو کام مرا شیرین کن
۲
دهن و قند لبت پستهٔ شکّر مغز استتو از آن پسته مرا طوطی شکّرچین کن
۳
نرگس مست بگردان دل و جان بر هم زنسنبل جعد بیفشان و جهان مشکین کن
۴
زآن تنی کز سمن و یاسمنش عار آیددم به دم پیرهنی پر ز گل و نسرین کن
صفحهٔ ۱ از ۴