خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برنگ خود نیم زآن رو وزآن موکه گل را رنگ بخشد مشک را بو
۲
دو چشمم خیره شد در وی ندانمنگارستان فردوس است یارو
۳
ندارد هیچ خوبی فر آن ماهندارد پر طاوسان پرستو
۴
دهان چون پسته و پسته پر از قندلبان چون شکر و شکر سخن گو
صفحهٔ ۱ از ۴