خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پسته دهانت نرخ شکر شکستهوی زاده زبانت قدر گهر شکسته
۲
من طوطیم لب تو شکر بود که بینمدر خدمت تو روزی طوطی شکر شکسته
۳
آنجا که چهره تو گسترده خوان خوبیگردد ز شرم رویت قرص قمر شکسته
۴
چون باز گرد عالم گشتم بسی و آخردر دامت اوفتادم چون مرغ پرشکسته
صفحهٔ ۱ از ۳