خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر لبی که مرا جان دهد بهر خندهدلم ربود بدان پسته شکر خنده
۲
رخش بگاه نظر گلشنیست در نوروزلبش بوقت سخن غنچه ییست در خنده
۳
اگرچه غنچه (لبی) ای نگار دایم باددهانت چون گل اشکفته سر به سر خنده
۴
به روز هجر تو بر گریه خنده می آیدمرا که بی تو بباید گریست بر خنده
صفحهٔ ۱ از ۴