خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۵۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شود کز سر جرمم به کَرَم برخیزی؟وز گناهی که از آن در خطرم برخیزی؟
۲
هست خُلق تو کریم از تو سزا آن باشدکز سر زلت عاشق به کرم برخیزی
۳
دی مرا گفتی اگر با تو نظر دیر کنمکه به یک بار چنین از نظرم برخیزی
۴
آن میندیش که بر دل ز گناهان توامگر غباری بُوَد از خاک درم برخیزی
صفحهٔ ۱ از ۳