خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۵۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در حضرت تو کآنجا سلطان کند غلامیعشقت بداد ما را جامی به دوست‌کامی
۲
در سایه مانده بودم چون میوه نارسیدهخورشید عشقت آمد از من ببرد خامی
۳
از عشق قید کردم بر پای دل که چون خربیرون راه می‌شد اسبم ز بی لگامی
۴
پای غم تو بوسم چون کرد دست حکمشمر سرکش هوا را منع از فراخ گامی
صفحهٔ ۱ از ۴