خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سهی قامت گلبوی صنوبر بر ماسایهٔ سرو قدت دور مباد از سر ما
۲
هیچ نقاش چو رخسار تو صورت ننگاشتآفرین بر قلم صنعت صورتگر ما
۳
روی تو اختر سعد است و مرا از طالعروی آن نیست که تابنده شود اختر ما
۴
جرعه‌ای زان لب شیرین به لب ما نرسیدتا لبالب نشد از خون جگر ساغر ما
صفحهٔ ۱ از ۲