خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به سر کوی تو مسکن و مأوی مراخاک درت خوش‌تر از جنت اعلی مرا
۲
روی توام در نظر فکر توام در ضمیربهتر از این چون بود صورت و معنی مرا
۳
گوشه‌نشینان کنند دعوی هر قبله‌ایقبلهٔ ابروی توست کعبه دعوی مرا
۴
دانهٔ خال تو شد راهزن زهد منعشق تو بر باد داد خرمن تقوی مرا
صفحهٔ ۱ از ۲