خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شَرَرِ آتَشِ هِجْرانِ تو در سینه‌یِ ماستپَرتوِ عَکْسِ خیالِ تو در آیینه‌یِ ماست
۲
هَم‌دَمی نیست که با او نَفَسی بنشینیمجُز غَمِ عِشْقِ تو کان مونِسِ دیرینه‌یِ ماست
۳
دادِ خود، عاقِبَتِ کار ز ما بِسْتانَدروزْگارِ سِتَم‌اَنْدیش که در کینه‌یِ ماست
۴
هرکسی «اِبْنِ حِسام» از پی گنجی، رنجیبُرْد، نَقْدِ سخنِ ماست که گَنْجینه‌یِ ماست
صفحهٔ ۱ از ۲