خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم دل آن کس که به غم های تو شاد استالّا غم رخسار تو غم ها همه باد است
۲
بگشا گره از ابروی مشکین که ببینندکاندر خم ابروی تو پیوسته گشاد است
۳
در طلعت تو صنع الهی بتوان دیدگویی مگر آیینه سکندر به تو داده‌ست
۴
چندین ارنی گوی به اطوار دوانندعکسی مگر از روی تو به کوه فتاده‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳