خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کرده به غمزه دل صد شیفته تاراجتیر مژه‌ات سینهٔ من ساخته آماج
۲
پیوسته کمان سیه از مشک کشیده استطفره‌ای دو ابروی تو بر دایرهٔ عاج
۳
زان لب که رسیده است لطافت به نصابششرط است زکاتی که رسانند به محتاج
۴
ای سرو گل‌اندام بده بادهٔ صافیبر نالهٔ مرغ سحر و نغمهٔ درّاج
صفحهٔ ۱ از ۳