خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جرعه ای که ز جام جهان نما بخشندکرشمه ایست که صد جام جم به ما بخشند
۲
نصیبه ای به گدایان مگر حواله شوددر ان مقام که صد گنج بی بها بخشند
۳
به تیغ غمزه ی خوبان بنه سر تسلیمکه کشتگان چنین تیغ را بقا بخشند
۴
زغیر قطع نظر کن که چشم ان داریکه از مکاشفه ی وحدتت لقا بخشند
صفحهٔ ۱ از ۳