خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قول مطرب دل من دوش به راهی زد و بردچشمش آرام دل من به نگاهی زد و برد
۲
غمزه ی دوست به یغمای دلم تیزی داشتوه که بر مخزن دل خانه سیاهی زد و برد
۳
هرغباری که بر آیینه ی دل بود مراای عجب صیقلی عشق به آهی زد و برد
۴
خیل غم داشت کمین بر دل من باز ببینکه برین قلب شکسته چه سپاهی زد و برد
صفحهٔ ۱ از ۲