خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش از فراغ روی تو با روی سندروسنالیده‌ام چو نای و فغان کرده‌ام چو کوس
۲
گفتی به وعده دوش که کام از لبت دهمافسوس ازین سخن که لبت می‌کند فسوس
۳
آن را که پای‌بوس میسّر نمی‌شودخود دست کی دهد که کند با تو دست بوس
۴
آیینه پیش دار و در ابروی خود نگربر عاج بین کشیده کمانی ز آبنوس
صفحهٔ ۱ از ۲