خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را ازین چمن صنمی گلعذار بسزیبا رخی چو لاله ازین نوبهار بس
۲
مویی سیاه چون شب و رویی بسان روزما را ز دور گردش لبل و نهار بس
۳
جام جهان نمای که دوران به جم سپردجان را ز جام او قدحی خوشگوار بس
۴
یار ار به دست لطف شود دستگیر ماما را ز دست یار همین دستیار بس
صفحهٔ ۱ از ۲