خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به قبله ی روی خود آشنایی بخشزهر چه غیر تو باشد مرا جدایی بخش
۲
هوای عشق تو بر سر زد این هوایی راهوای های هویّت بدین هوایی بخش
۳
ز ظلمت شب یلدای زلف خویش مرابه نور طلعت رخشنده روشنایی بخش
۴
اگر مراد تو حاصل به بی نوایی ماستز گنج فقر مرا گنج بی نوایی بخش
صفحهٔ ۱ از ۲