خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا چو شیوه ی رندی نمی رود از پیشبجوی گنج سلامت ز کُنج خانه ی خویش
۲
چه شکوه ها که ندارم ز دست نوش لبانکه نوش می ندهند و همی زنندم نیش
۳
چو خار نیزه شد این دشمنان طعنه گذارچو گل دو رویه شد این دوستان دشمن کیش
۴
به زیر خرقه چه زنّارها که پنهان استفغان ز شیوه ی این صوفیان نا درویش
صفحهٔ ۱ از ۲