خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به وقت گل چو به کف برنهی شراب رحیقبنوش جام مروّق به یاد لعل رفیق
۲
بیار ساقی گلرخ می خمار شکنبه بوی مشک و صفای گلاب و رنگ عقیق
۳
صفای دل می صافیست بار ها گفتمولی چه سود که صوفی نمی کند تصدیق
۴
مجاز،قنطره ی راه اهل تحقیق استهزار بار من این نکته کرده ام تحقیق
صفحهٔ ۱ از ۲