خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما نیاریم که وصف تو کماهی بکنیمشکر الطاف تو ای لطف الهی بکنیم
۲
عذر خواهی قدوم تو گر امکان باشدبه دعای سحر و ورد پگاهی بکنیم
۳
خواهش ار جان عزیزست بفرمای که مابه دل و دیده و جان آنچه تو خواهی بکنیم
۴
دوش خوش گفت مرا سابقه ی روز ازلکای بسا لطف که ما نامتناهی بکنیم
صفحهٔ ۱ از ۲