خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روز الست جرعه عشقت چشیده‌ایمقالو بلی به گوش ارادت شنیده‌ایم
۲
ما شاهباز گلشن قدسیم و عمرهاستبا طایران عالم علوی پریده‌ایم
۳
منزلگه خرابه نه آرامگاه ماستاینجا مقیِّدیم از آن آرمیده‌ایم
۴
هر دل هوای دانه و دامی دگر کنندما دام زلف و دانه خالت گزیده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲