خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای قامت بلند تو عمر دراز منمحراب ابروی تو محل نماز من
۲
هستم چو شمع شب همه شب در گداز و سوزو آگه نیی ز گریه و سوز و گداز من
۳
رازم به زیر پرده ز مردم نهفته بودبر رو فکند اشک من از پرده راز من
۴
گر قسمتم به کوی خرابات کرده اندبا قسمت ازل چه کند احتراز من
صفحهٔ ۱ از ۳