خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه افتادت ای ترک خرگاه منکه بر من نمی تابی ای ماه من
۲
بدین سر بلندی که در سرو تستبدو کی رسد دست کوتاه من
۳
ز وجهی که نیکوست روی تو خواستدل رو شناس نکو خواه من
۴
ره صومعه دوش دیدم به خواببیا مطرب امشب بزن راه من
صفحهٔ ۱ از ۲