خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من مرغ آشیانه قسدم به دام توز آرامگه رمیده و یک چند رام تو
۲
ای ساکنان کوی ترا چشم روشنی از خاک آستانه عرش احترام تو
۳
روح ملک به جبهه بساید هزار بارخاکی که بر کشند برو نقش نام تو
۴
زنده شود به بوی تو عظم رمیم منبر خاکم ار رسد قدم خوشخرام تو
صفحهٔ ۱ از ۳