خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا بباده، نه باغ و بهار شد باعثبهار و باغ چه باشد؟ که یار شد باعث
۲
رسیده بود گل، آن سرو هم بباغ آمدبیار می، که یکی صد هزار شد باعث
۳
نبود ناله مرغ چمن ز جلوه گللطافت رخ آن گلعذار شد باعث
۴
اگر بمیکده رفتیم عذر ما بپذیرکه باده خوردن ما را خمار شد باعث
صفحهٔ ۱ از ۲