خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا کَسی که دَر این عالَمِ خَراب‌آباداَساسِ ظُلْم فَگَنْد و بَنایِ داد نَهاد
۲
بیا! بیا! کِه اَز آن رَفْتِگان بِه یاد آریمکه رَفْتِه‌اَنْد و اَز ایشان کَسی نیارَد یاد
۳
مَکُن اِقامَت و بُنْیادِ خانِمان مَفْگَنکِه دَسْتِ حادِثِه خواهَد فَگَنْدَش از بُنْیاد
۴
تَوانگَری که درِ خِیْر، بَر فَقیران بَسْتدَری زِ عالَمِ بالا بِه رویِ او نَگْشاد
صفحهٔ ۱ از ۲