خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم نیست، گر ز داغ تو می سوزدم جگرداری هزار سوخته، من هم یکی دگر
۲
یارب، چه کم شود ز تو، ای پادشاه حسنگر سوی من بگوشه چشمی کنی نظر؟
۳
در کوی تو سر آمد اهل وفا منماز چشم التفات وفای مرا نگر
۴
تا کی در آرزوی تو گردیم کو بکوی؟تا کی بجستجوی تو گردیم در بدر؟
صفحهٔ ۱ از ۲