خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر، ای شوخ، دل از جور تو غمگین تا کی؟وین جفاهای تو بر عاشق مسکین تا کی؟
۲
گریه تلخ مرا کشت، بگو، بهر خداکه: ترا با دگران خنده شیرین تا کی؟
۳
بی سبب چشم ترا خشم بمردم تا چند؟بی جهت گوشه ابروی ترا چین تا کی؟
۴
رفتنت شیوه و دیر آمدنت آیینستآمد و رفت باین شیوه و آیین تا کی؟
صفحهٔ ۱ از ۲