خلوتی با امیر معزی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا نگارا با روی تو چه جای غم استکه چون تو یار ز خوبان روزگار کم است
۲
بهشت و دنیا هر دو به هم نبیند کسبهشت و دنیا با هم مرا ز تو به هم است
۳
تو در دلم بنشستی و غم بشد ز دلمدلی که جای تو باشد درو چه جای غم است
۴
مرا دلیلی‌ست کز عشق در جهان مثل استتو را رخی است که از حسن در جهان علم است
صفحهٔ ۱ از ۱