خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر آدم نیفتادی برون ازجنت مأواوجودِ آدمی موجود کی بودی در این مأوا
۲
یقین پس حکمتی دیگر درین باشد نه بر عمیابرون کردندش از انهار خلد و سایة طوبا
۳
چو پیدا کرد بی هنگام سِر باطن وحدتهنوز آن صورت دعوی نمی گنجد در این معنا
۴
چو فرزندان تعاقب بر تعاقب می رسند این جاچنین رفت است از مبدا مدار حکمت اولا
صفحهٔ ۱ از ۳