خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا دلی ست ز تیمار بی دلی در وامعلق است به مویی چو ذره ای ز هوا
۲
چو ذره مضطربم در هوای خورشیدیکه زیر سایة زلفش خرد کند مأوا
۳
هلاک می شوم از دست و پای مال فراقدریغ اگر بتوانست گفتمی سر وا
۴
به لب نمونة آیات انگبین و شراببه رخ خلاصة اولاد آدم و حوا
صفحهٔ ۱ از ۳