خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد آن شبها که بودی در کنارم آفتاببر لبم یاقوت لب در جام می لعل مذاب
۲
هر چه مستظهر به تشریف حضورش گشتمیکنج من چون کلبة عطار کردی مستطاب
۳
در خرامیدی به حسن و بذله در دادی به لطفتازه بنشستی و خوش از رخ برافکندی نقاب
۴
آفتابی دیدمی بالای سرو سیم برخرمنی گل دیدمی در زیر کافوری حجاب
صفحهٔ ۱ از ۴