خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرم زمانه دهد از بلای عشق نجاتدر فضول نکوبم دگر به هیچ اوقات
۲
ولی نجاتِ من از عشق کی شود ممکنگر آسمان چو زمین باز استد از حرکات
۳
مرا نجات بود گر دهد ضلالت نورمرا خلاص بود گر شود سراب فرات
۴
بگردم از قدم او قطب را بود حرکتبایستم ز فا گر کند زمانه ثبات
صفحهٔ ۱ از ۳