خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی خوشت همره باد صباستآن چه صبا راست میسر، که راست؟
۲
دوش چو بوی تو به گلزار بردنالهٔ مرغان سحرخوان بخاست
۳
گل چو نسیمِ تو شنید از صباگفت «که این روی بهشت از کجاست؟»
۴
ای گل نو خاسته! آگه نه‌ایکاین اثرِ بوی دلارام ماست
صفحهٔ ۱ از ۲